Onlangs zag ik een geinig berichtje op www.erasmusmagazine.nl met de titel: ‘Verpletter met je stijl’. Nieuwsgierig geworden las ik verder. Ik leerde dat excellente studenten van de Erasmus School of Law die op de Dean’s List staan adviezen van een stylingadviseur kregen aangesmeerd. Tjonge! Waarom in godsnaam? Ik heb geen idee waarom een zichzelf respecterende decaan van de ESL zijn allerbeste studenten uitnodigt voor een college waarin ‘allerlei weetjes over kleuren en stoffen’ de revue passeren. Het is mij een raadsel. De toelichting dat je dan ‘zowel zakelijk als privé met stoffen en kleuren precies kunt uitstralen wat je wilt’, maakt het er wat mij betreft allemaal niet duidelijker op.
Kijk, in plaats van wat dom gelul over kleurtjes, stoffen, gebreide truien en colbertjes kan je je studenten natuurlijk ook trakteren op een fijne verdiepende lezing over een thema dat niet of nauwelijks in het onderwijsprogramma voorkomt. Gewoon om die goede studenten nóg een beetje beter te maken. Eigenlijk waar het op een universiteit allemaal om hoort te draaien: De inhoud, niet de vorm!
In mijn naïviteit dacht ik dus dat naar aanleiding van dit stijluurtje van de decaan wel eens ongenadig de pleuris zou kunnen uitbreken. Zo van: ‘Moet dat nou van onze belastingcenten?’ En: ‘Kunnen die topstudenten die daar interesse in hebben zich niet gewoon aanmelden bij de lokale volksuniversiteit?’ Of: ‘Hebben die gasten daar aan de ESL niks beters te doen dan studenten lastig te vallen met het verschil tussen oranje (‘vrolijk’) en geel (‘creatief’)’? Maar nee hoor! Niks van dat al! Geen onvertogen woord! Zelfs de studenten die dit allemaal hebben moeten doorstaan vonden dit door de dean aangeboden stijlfestijn blijkbaar ook wel prima. Misschien vonden ze het zelfs wel ‘leuk’? Ze hebben althans niet ter plekke de boel afgebroken. Of met spandoeken met leuzen als: ‘Normaal Onderwijs: Nu!’ op het Tinbergenplein staan wapperen.
Dat ze dat niet deden kan ik overigens best verklaren. Ik passeer regelmatig op de campus kraampjes waar studenten met stampende muziek heen worden gelokt om deel te nemen aan een of ander evenement. Ze worden dan altijd meteen volgepropt met heerlijke koekjes, hartige hapjes, en met de onvermijdelijke paprikachips. Zonder chips houden studenten het niet lang bij je uit, en gaan ze op zoek naar andere met chips gezegende evenementen. De decaan van de ESL kan dus op één ding trots zijn: Kennelijk was de catering bij zijn verpletterende stijlcollege prima in orde!
Peter Achterberg, cultuursocioloog aan de FSW, heeft een rode trui. Hij heeft ook een groen vest. Spijkerbroeken, zwarte onderbroeken (Hema), hij heeft het allemaal. Witte t-shirts heeft hij ook. En ook t-shirts in andere kleurtjes. Vaak van katoen, maar synthetisch spul schuwt hij zeker niet. Iemand nog chips?